உண்மையை எடுத்துச் சொல்லுங்கள்!

1/8/2018 11:59:39 AM

உண்மையை எடுத்துச் சொல்லுங்கள்!

நன்றி குங்குமச்சிமிழ் கல்வி - வேலை வழிகாட்டி

உடல்... மனம்... ஈகோ! - 34

அவர்கள் உங்களை உதாசீனப்படுத்துவார்கள், கேலியாகச் சிரிப்பார்கள், ஆத்திரமாய் சண்டை போடுவார்கள், பிறகு அவர்களை நீங்கள் ஜெயித்துவிடுவீர்கள்- மகாத்மா காந்தி
- ­ஈகோ மொழி

போராட்டம் என்பது ஆயுதங்களைக் கொண்டுதான் நிகழ்த்தப்பட வேண்டும் என்பதில்லை. மவுனங்களாலும் எதிர்க்கலாம், வார்த்தைகளைக் கொண்டும் வாள் வீசலாம். அவமானப்படுத்த வேண்டும் என்ற கொடிய எண்ணத்துடன் மற்றவர் உணர்ந்து செயல்படும்போது அதை தாக்குதலுடன் எதிர்த்து எதிர்கொள்வது (இரண்டாவது) வழி. தாக்குதலுடன் எதிர்ப்பதுஇதில் ஈகோ ‘நான் மதிப்பானவன் நீ மதிப்பற்றவன்’ என்ற நிலையில் எதிர்கொள்ள வைக்கும். எதிராளி என்ன பேசினாலும், எப்படிப் பேசினாலும், ‘உனக்கு என்ன தெரியும்னு என்னை கேட்கறே?’, ‘இதைச் சொல்ல உனக்கு என்ன அருகதை இருக்கு?’, ‘நான் யார் தெரியுமா?’, ‘என் அந்தஸ்து என்ன தெரியுமா?’, ‘என் தகுதிக்கு நானெல்லாம் உன்கிட்ட நின்னு பேசறதே
பெருசு…!’ என்று தன் தரப்பை உயர்த்திப்பிடிப்பதோடு, பேசியவரிடம் தாக்குதல் ரீதியான எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கும்.

ஆவேசமும், உறுதியும் கலந்த தாக்குதல் எதிராளியைச் சற்று நிலைகுலையச் செய்யும். பல நேரங்களில் இந்த வழிமுறை பயனளிக்கவே செய்யும். எதிராளியும் விடாமல் பதிலுக்குப் பதில் பேசினால், வாக்குவாத வார்த்தைகளில் அனல் தெறிக்கும். பதில், பதிலுக்கு பதில், அதற்கு பதில் என்று நீள்வது ‘பலவான் வெல்வான்’ என்ற நியதிப்படி நிறைவு பெறும்.

தாக்குதலுடன் எதிர்க்கும்போது மனம் படபடப்பு அடையாமல் அமைதியாக இருப்பதுதான் வெற்றி பெறும் சந்தர்ப்பத்தை அதிகரிக்க வைக்கும். கைகால்கள் நடுங்கி, படபடப்படைந்தால் விளைவு கள் விபரீதமாகிவிடும். தாக்குதலான மனோபாவம் சூழ்நிலைக்குத் தக்கபடி வெளி ஆட்களிடம் காட்டலாம். குடும்ப உறுப்பினர்களிடம் காட்டுவது தவிர்க்கப்பட வேண்டும். காரணம், தாக்குதலுடன் எதிர்ப்பது விவாதங்களிலும், சண்டைகளிலும் வேண்டுமானால் வெல்ல வைக்கும். ஆனால், அது உறவுகளை முறித்துவிடும் சாத்தியம் நிறைந்தது.

திடமாக எதிர்கொள்வது அவமானப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன், மற்றவர் உணர்ந்து செயல்படும்போது அதைத் திடமாக எதிர்கொள்வது இன்னொரு (மூன்றாவது) வழிமுறை. அவமானம் எட்டிப்பார்க்கக்கூடிய ஒரு சூழலைத் திடமாக எதிர்கொள்வது என்பது ஈகோ மனிதர்களுக்குத் தரும் பெரிய பரிசு என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். வெளிப்புறச் சூழலையும், அதன் தன்மையையும் கண்டு மனதில் உண்டாகும் உணர்ச்சி அலைகளை நிதானமாகக் கவனித்து புரிந்துகொண்டு தெளிவாக, திடமாக அணுகுவது.

‘நீ இப்படி சொல்றே, ஆனா நான் என்ன நினைக்கறேன்னு சொல்லிடறேன்.  இது என்… நான்… தனிப்பட்ட கருத்து சரியா?‘ என்று தன் தரப்பு நியாயத்தை திடமாக முன் வைப்பது. இந்தத் திடமான மனநிலையுடனான அணுகுமுறை அனைத்துத் தரப்பு மக்களுக்கும் பிடித்தமான ஒன்றாக இருக்கும். இது சூழலின் இறுக்கத்தை கரைத்து, இணக்கமாகவும், இனிமையானதாகவும் மாற்றிவிடும்.

திடமாக எதிர்கொள்ளும் நிலையை, ஈகோ தனது அடிப்படை நிலைகளில் ஒன்றான ‘நான் மதிப்பானவன் நீயும் மதிப்பானவன்’ என்ற நிலையுடன் எதிர்கொள்ள வைக்கும். இது தற்காப்பாக எதிர்கொள்வது, திடமாக இருப்பது என்ற இரண்டு நிலைகளும் கலந்த கலவை என்றுகூடச் சொல்லலாம். திடமாக எதிர்கொள்ளும்போது மனம் காயங்களின்றி தற்காத்துக்கொள்ள நினைக்கும். அதே நேரம் எதிராளியின் மனதும் காயப்படாமல் இருக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் நடந்துகொள்ளச் செய்யும்.

மிக முக்கியமாக ‘எனக்கு என்னுடைய ‘நான்’ எவ்வளவு முக்கியமோ, அதேபோல் எதிராளிக்கும் அவனுடைய ‘நான்’ முக்கியம்‘ என்பதை தெளிவாக உணர்ந்துகொண்டு நடந்துகொள்ள வைக்கும். இந்த மதிப்பான பழக்கவழக்கம் ரசிக்கத்தக்க மனிதர்களாக மாற்றும். எதிராளியின் பேச்சும் பழக்கங்களும் பிடிக்காமல் இருந்தாலும், அதை மென்மையாக, எதிராளி புரிந்துகொள்ளும் வண்ணம் பேசவைக்கும். இதில் அடிப்படையே தெளிவான பேச்சுதான்.

‘நீ இப்படி எடுத்தெறிஞ்சு பேசறதால நான் ரொம்ப மனசு வருத்தப்படறேன். இதை நான் உனக்கு சொல்லியே ஆகணும். ப்ளீஸ் புரிஞ்சுக்கோ’ தெளிவாக எடுத்துச்சொல்வது பலநேரங்களிலும் பயனளிக்கவே செய்யும். உரிமையை விட்டுத்தராமல் திடமாய் எதிர்கொள்ளும் அதே நேரம் அடுத்தவரின் உணர்வுகளையும், ஈகோவையும் காயப்படுத்தாமல் இருக்கவைக்கும். மற்றவர் உணர்வுகளை மனதுக்குப் புரியவைக்கும். ஆகவே எந்தப் பிரச்னையிலும் உண்மை நிலையைத் தெளிவாக எடுத்துச் சொல்லுங்கள்.

அவமானப்படுத்த வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் ஒருவர் நடந்துகொள்கிறார் என்பதைத் தெளிவாக அறிந்த பின்னர் அதைத் தற்காப்புடன் இருப்பது, தாக்குதலுடன் எதிர்ப்பது, திடமாக நிற்பது என்று 3 நிலைகளில் எதையும் கையாளலாம். அவை சூழ்நிலைக்கு ஏற்றபடி மாறி மாறி பிரயோகிக்கக்கூடியதானாலும், எதை எங்கு எப்போது பிரயோகிக்கிறோம் என்பதில் இருக்கிறது திறமை.

நம்மைவிட அதிகமாக ஆத்திரமாக சண்டைபோடுபவரிடம் ஆவேசமாக நடந்து கொண்டு என்ன பயன்? மேலும் மேலும் சங்கடங்களை சந்திக்கத்தானே நேரிடும். அதுபோன்ற சூழலில் உறுதியுடனோ, தற்காப்புடனோ நடந்து கொள்வதுதான் சரியான செயல். எல்லா நேரத்திலும்… எல்லா வாக்குவாதங்களிலும்… எல்லா சண்டைகளிலும் வெல்ல வேண்டும் என்பது கட்டாயமில்லை. வெற்றி எல்லா நேரங்களிலும் மகிழ்ச்சியைத் தந்துவிடாது. தோல்வி தரும் அமைதியை சில நேரங்களில் வெற்றியால் தரவே முடியாது.

வெற்றி தோல்வி இரண்டும் ஒரு நிலைப்பாடுதான். பலன் என்ன என்பதை வைத்துத்தான் அது தீர்மானிக்கப்படுகிறது. மன அமைதிக்கு ஏற்றபடி நடந்து செல்வதுதான் சரியான வழிமுறை. அவமானத்தை எதிர்கொள்ளும் விதங்களைப் போலவே, விளையாட்டுகளிலும் திறமையான வீரர்கள் தங்கள் நிலைப்பாட்டை அமைத்துக்கொள்வதைப் பார்க்கலாம். எதிரணியின் அணுகுமுறைக்கு ஏற்றவாறு, தற்காப்புடனோ, தாக்குதலுடனோ, திடமான எதிர்ப்புடனோ தங்கள் அணுகுமுறையை அமைத்துக்கொள்வார்கள்.

எல்லா வழிமுறைகளும் வெற்றி அடைவதற்கானதாகவே இருக்கும். அதேபோலத்தான் வாழ்க்கையிலும், அணுகுமுறைகள் யாவும் மன அமைதியை அடைவதற்கானதாக இருக்க வேண்டும். அதுதான் முழுமையான வெற்றியாக இருக்கும். நம்மைத் தாண்டி யாராலும் நம்மை வெல்ல முடியாது என்பது எத்தனை நிஜமான வார்த்தை.

- தொடரும்

போதனை என்பது வேலை அல்ல!

ஆசிரமத்தின் முன்பாக இருந்த தோட்டத்தில்  சிஷ்யன் மலர்களைப் பறித்தபடியே “போதிப்பது என்பது எப்படி இருக்க வேண்டும் குருவே?” என்றான். மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த குரு, “உன் கையிலுள்ள மலரைப்போல் இருக்க வேண்டும்” என்றார். கையில் இருந்த மலரைப் பார்த்த சிஷ்யன் குருவிடம், “நீங்கள் சொல்வது புரியவில்லை குருவே” என்றான்.

சிறிது யோசித்துவிட்டு, “நேராகச் சொன்னால் உனக்குப் புரியவில்லை. சரி, எதிர்மறையாகச் செல்கிறேன்” என்ற குரு தொடர்ந்தார், “காட்டில் ஒரு நரி இருந்தது. அது தன் சக நரிகளிடம் ஊளையிடக்கூடாது என்று போதனை செய்துவந்தது. எந்த நரி ஊளையிட்டாலும் ஊளையிடுவது ஒரு பயனற்ற செயல் என்று அந்த இடத்திலேயே போதிக்க ஆரம்பித்துவிடும்.”

“ ம்ம்…” என்று கதை கேட்டான் சிஷ்யன். குரு தொடர்ந்தார், “நரிகளும் ஊளையிடுவதைத் தவிர்க்கப் பார்த்தன, முடியவில்லை. குற்ற உணர்வுடன் அவை, ‘ஊளையிடுவது ஒரு தேவையற்ற செயல். அது நம் மரியாதையைக் குறைக்கிறது. நாம் நாளை ஒருநாள் முழுவதும் ஊளையிடாமல் இருப்போம்’ என்று முடிவு செய்தன. மறுநாள், நரிகள் எல்லாம் தங்களைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு ஊளையிடாமல் இருந்தன. எங்குமே ஊளையிடும் சத்தம் கேட்கவில்லை.

பயம் வந்துவிட்டது. நரிகள் ஊளையிடவில்லை என்றால் தனக்கு வேலை இல்லாமல் போய்விடும், யாருக்கும் ஆலோசனை கூற முடியாதே என்று தந்திரமாக ஊளையிட்டது. அவ்வளவுதான் நரியின் ஊளையிடும் சத்தத்தைக் கேட்டதும் அதுவரை அடக்கிக்கொண்டிருந்த நரிகள் எல்லாம் தங்களுக்குள் யாரோ கட்டுப்பாட்டை மீறிவிட்டார்கள் என்ற தைரியத்தில் ஒருசேரக் ஊளையிட்டன. அதைக் கேட்ட தலைமை நரிக்கு மகிழ்ச்சி, இனிமேல் எல்லோருக்கும் புத்திமதி சொல்லலாம் என்று எண்ணிக்கொண்டது. மற்ற நரிகளுக்கும் மகிழ்ச்சி, ஊளையிடுவதை யாராலும் கட்டுப்படுத்த இயலாது, எப்போதும்போல் ஊளையிடலாம் என்று எண்ணிக்கொண்டன” என்றார் குரு.

சிஷ்யன் சிரித்தான் “போதனை என்பது வேலை அல்ல. அது ஒரு வாழ்க்கை முறை. அதைக் கடைப்பிடித்துக் காட்ட வேண்டும். போதனை என்பது வார்த்தைகளால் சொல்லும் பிரசங்கமல்ல… அது பின்பிற்றி வாழ்ந்துகாட்ட வேண்டிய நிலை. மலர்கள் மலர்கின்றன, மணம்வீசுகின்றன, அவை ஒருபோதும் தாங்கள் மலர்ந்தது பற்றியோ, மணம்வீசுவதைப் பற்றியோ போதிப்பதே இல்லை. போதனையும் இந்த மலர்களைப்போல் இருக்க வேண்டும்” என்றார். சிஷ்யன் தன் கையிலிருந்த மலரைப் பார்த்துவிட்டு அவனுக்கும் எதோ புரிந்ததுபோல தலையசைத்தான்.

ஸ்ரீநிவாஸ் பிரபு

X